BARBAROS UZUNÖNER En büyük mutluluğum hiç düşmanımın olmamasıdır… Düşmanım yoktur; çünkü hiç kimseye düşmanlığını kazanacak bir kötülük yapmam ve bereket versin ki bugüne kadar hiç kimse düşmanım olmasına sebep olacak kadar büyük bir kötülük etmedi bana… Dostlarıma gelince… Onlar çoktur… Bir başka mutluluk kaynağımdır onlar… Bazen düşünürüm, görünürde dost olanlar gerçekten severler mi beni diye; yoksa göstermelik bir sevgi midir bu, başka duygular mı gizlidir gerisinde! Bir hayalim var benim. Yeraltı tanrısı Hades’inki gibi bir başlığım olsun ve ben onu takınca görünmez olayım. Sonra karışayım arasına insanların, tanıyayım dostumu düşmanımı. En sevdiğim yerde yaşamanın mutluluğu var bir de… Canım Çengelköy’üm içli bir dost gibi gelir bana. İnsanlara kızmamak, onlara kötü davranmamak için kendimi yıpratıyor oluşumu hiç sevmem. Kendimi düşünmenin daha mantıklı olduğunu bilsem de, gene frenlerim kendimi kırmamak için birilerini. Çünkü ne zaman birine çıkışsam sonradan üzülüyorum, haklı olsam bile! Bu çok kötü!... Hiçbir günüm meyvesiz geçmez… Küçükken hep bir çiftçinin veya manavın kızıyla evlenme hayalleri kurmuşumdur. Sinirlendiğim anlarda kendimden nefret ederim. Çünkü o an başkalarının hataları yüzünden kendimi cezalandırdığımı bilirim. Birinci vazifem kendimi yetiştirmek ve öğrenci olmaktır hep. Öğrenmeden geçen günlerimin boş günler olduğunu düşünürüm. Hep bir acıma hissi vardır içimde. Muhakkak acınacak birileri ve acınacak durumlar bulurum. Şiirsiz edemem… Bir de şaşırma durumum söz konusudur. Hep bir şaşırma içindeyimdir. Denizi çok severim. Bir de sevdikçe sevinirim… Duygu hayatım böyle, bir de çalışma hayatım var. Ne mutlu ki, hep sevdiğim işleri yaptım… Radyo programlarım oldu, her biri benim için nasıl değerli bir bilseniz. (Radyo Şahin, Radio City, Radyo D)Yazılarım yayımlandı çeşitli yerlerde. (Takvim, Yarın, Fotogol, Gırgır) Ve canım kitaplarım: (Gıdıkım Geldi, Siyasal Loto, Leyleğin Ömrü,  Teksas Süleyman, Vekilim Beni Tanıdınız mı?, Türk müsün Canım?) Sahnelere aşkımı arttıran tek kişilik oyunum, (Barbaros’un Gözüyle)... Akademi Kenter’de bana sadece tiyatro dersleri değil, aynı zamanda hayat dersleri de veren canım hocalarım. (Yıldız Kenter, Müşfik Kenter, Kadriye Kenter, Mehmet Birkiye)

Ve şimdi de Tiyatro Birileri!

UTKU ERİŞİK

Hiroşima'ya atom bombasının atılmasının üstünden tam 34 yıl geçmişti ki, çekik gözlü kardeşlerinin “utku”su olarak 6 Ağustos 1979’da yaşam denen mutluluğa gözlerini açtı. Tarsus'ta ilköğrenimini tamamlayıp, "hüznünün başkenti" Ankara'ya koştu. Ankara Fen Lisesi'ni Türkiye 80.'si olarak kazanıp geleceğin bilimadamı adayları arasına alındığında bilmiyordu ki, beş yıl sonra Türkiye 200.'sü olarak İstanbul Tıp Fakültesi'ne girip oradan da sıkılarak yazarlığa soyunacağını... Böylece, bilimadamı olmak amacıyla gördüğü lise öğrenimi de, doktor olmak üzere gördüğü iki yıllık tıp öğrenimi de, eğitim-öğretim sistemimizin en büyük yanılgısı olarak kişisel tarihine geçti. Sistem, fena halde yanılmıştı onun hakkında… Bu şaşkınlığını atlatır atlatmaz onu askere aldı. Adres yine Ankara'ydı… Yatılı lise yıllarından sonra bir de askerlikte de karşısına aynı kent çıkınca, Ankara onun için "hüznünün başkenti" olmasının yanında bir de "yemekhane ve yatakhane" demek oldu.

Çarşı iznine çıkmış Utku "Er"işik adında bir er olarak Ankara bozkırında deniz özlemiyle yanıp tutuşurken "Güverte Cafe" tabelası önünde dondu kaldı bir gün…

Heyecanla girdi içeri, denize dair bir şey bulmak umuduyla… Tuvaletteki aynanın can simidi içine yerleştirilmesi dışında deniz yoktu. Yazar, cebinden kalemi çıkardı ve can simitinin üstüne, "Bunun ne anlamı var ki!.. Ya bu şehre denizi getirin ya da Ankara'da boğulmamak için bu can simitine daha çok sarılın!" yazdı… Okur, yanıt vermekte gecikmedi. Üç hafta sonra, yazar, kendi cümlesinin altına şu yanıtın yazıldığını gördü:

"Sen de İstanbul'da yüz!"

İstanbul…

İstanbu'da bir “yaz” günü ikinci sınıfın finallerine hazırlandığı bir gece, tıp fakültesini “yazmak” uğruna bıraktı. İlk kitabı Bir Özkıyımın Özü'nü aynı gece yazmaya başladı.

İkinci kitabı Tünel Korkusu'nu yazmaya başladığı günse, Çınar Yayınları'nın yayın editörlüğünü yürütüyordu. NTV internet gazetesi ntvmsnbc.com'da büyük bir ilgiyle okunan yazılarını üçüncü kitabı olan Hava Atışı'nda topladı. Edebiyatın spora, sporun edebiyata hava atışıydı kitap… Okuru edebiyatın şeref tribününe çağırdı bu kitapla…

Çınar Yayınları editörlüğü görevini 5 yıl sürdürdükten sonra, can dostu Barbaros Uzunöner ile Tiyatro Birileri’ni kurdu ve ilk oyunları olan “Aydın mısın?”ı sahnelediler.

Birçok gazete ve dergide yazıları yayımlanan Utku Erişik, Balıkesir Üniversitesi’nce üniversite öğrencileri arasında düzenlenen “Cumhuriyetin 75. Yılı Şiir Yarışması”nda Başarı Ödülü’nü almıştır.

İBB Gösteri Sanatları Merkezi Tiyatro Yazarlığı bölümü ile Bilge Adam Grafik Tasarımı Bölümü mezunudur.

 Her Hafta Yazılarıyla:

Barbaros Uzunöner

Utku Erişik